تبلیغات

ابزار هدایت به بالای صفحه

بازار خرید کافه عکس - CafeAx - مطالب ابر کافه عکس
صفحه اول تماس با ما RSS                     قالب وبلاگ
  
کافه عکس - CafeAx
w w w . c a f e a x . c o m

عکاسی سوراخ سوزنی شیوه ای سرگرم کننده و قدیمی برای عکس گرفتن است؛ به ادامه مطلب بپردازید از آنجا که ما فنون و شیوه ای را در قرن بیست و یکم به ارمغان می آوریم و به شما نشان می دهیم که چگونه از DSLR نوین تان به عنوان یک دوربین سوراخ سوزنی (pinhole camera) استفاده نمایید.

چرا می خواهم این کار را بکنم؟

عکاسی سوراخ سوزنی (Pinhole Photography) سرگرم کننده است. نتایج، منحصر به فرد هستند (و اغلب شگفت انگیز)، و سرشار از کاراکتر می باشند، و کل فرایند کنترل و دستکاری دوربین سوراخ سوزنی بسیار تعاملی و متقابل است. هرچند، به طور سنتی می بایست کارهای اضافی زیادی انجام دهید تا از عکاسی سوراخ سوزنی مبتنی بر فیلم از جمله گرفتن فیلمی مناسب تا انتخاب دوربین و اغلب گسترش و توسعه فیلم خودتان، لذت ببرید. چنانچه آن دسته از عناصر فرایند عکاسی همان چیزی هایی باشند که لذت را برایتان به ارمغان می آورند، پس به هر وسیله همچنان از آنها لذت ببرید.

برای کسانی از ما که از سهولت کار با (و بررسی و مرور نتایج) عکاسی دیجیتال لذت می برند، با این حال، امکان سازگاری و انطباق فرایند سوراخ سوزنی با عصر نوین وجود دارد. شما از همه لذت بازی با دوربین سوراخ سوزنی، به هم زدن زمان های پرتو دهی، و تولید تصاویر خلاقانه بدون نیاز به آن همه وسواس بهره مند می شوید. عکاسی سوراخ سوزنی به همان اندازه این فرایند (عکاسی DSLR) نیازمند آزمون و خطا است، اما شما توانایی انطباق و سازگاری آن را با یک DSLR دارید که این ارزشمند است چرا که می توانید فنون و شیوه هایتان را سریع تر و آسان تر تغییر دهید و بهبود ببخشید.

عکاسی سوراخ سوزنی چیست؟

چنانچه برای انجام کاری جدید و سرگرم شدن و لذت بردن از دوربین تان بسیار هیجان زده هستید اما هنوز به درستی مطمئن نیستید که برای چه چیزی اینجایید، این بخش از آموزش برای شما است.

عکاسی سوراخ سوزنی نوعی از عکاسی است که در آن هیچ گونه عدسی (لنز) شیشه ای وجود ندارد اما بجای آن تنها یک سوراخ سوزنی کوچک در یک صفحه مات و کدر از نوعی خاص موجود است. با در نظر گرفتن اینکه یک دوربین سنتی یا متداول از عدسی برخوردار بوده که متشکل از یک رشته عناصر نوری است که بر روی صحنه ای تمرکز (فوکوس) می کند که در برابر دوربین بر روی صفحه ای که توسط فیلم یا حسگر (سنسور) دیجیتال اشغال شده است می افتد، یک دوربین سوراخ سوزنی متکی بر فیزیکی بسیار جذاب است تا به همان نتیجه با چیزی نه بیش از یک سوراخ کوچک در یک ماده مسدود کننده سبک همانند پلاستیک یا فلز دست یابد.

چگونه می توانید یک عدسی بدون شیشه داشته باشید؟ با یک لنز شیشه ای متداول عناصر نوری، شکل گرفته و صیقلی می شوند به طوری که عدسی قادر است نور را از طریق یک منطقه گسترده جمع کند و آن نور را از طریق مخزنی از عدسی به سوی سطح کانونی بدنه دوربین عبور دهد (جایی که فیلم یا حسگر قرار گرفته است)، در حالی که تصویر را بدون اعوجاج و شکست حفظ کند. با یک “عدسی” سوراخ سوزنی همان اثر حاصل می شود، اما از طریق شیوه های مختلف. چرا که روزنه، یا دیافراگم، یا عدسی سوراخ سوزنی بسیار کوچک است، و تنها به مقدار بسیار کمی نور اجازه عبور از این طریق را می دهد. پرتوهای نور و آن مقدار اندک که از طریق روزنه سوراخ سوزنی می گذرد تقریبا به طور کامل هم سو و موازی با یکدیگر می مانند (یک عدسی مبتنی بر شیشه برای خلق یک شاهکار، نیازمند عناصر به دقت تراش خورده و صیقلی شده است).

چنانچه سوراخ سوزنی را بسیار بزرگ بسازید، به نور بسیار بیشتری اجازه ورود داده و اثر پرتوهای موازی و همسو را از دست می دهید (و تصویر تان بسیار تار می شود، چرا که اینک تمامی آن پرتوهای نوری که از روی موضوع تان برمی گردند یکدیگر را بر روی سطح کانونی می پوشانند). چنانچه سوراخ سوزنی را بسیار کوچک بسازید، پس نور به اندازه کافی قادر به ورود به بدنه دوربین نیست و تصویر تان به درستی در معرض نور قرار نمی گیرد.

یکی از چیزهای بسیار مرتب و شسته و رفته در مورد این طرح آن است که شما می توانید تمام عملیات را مورد سنجش قرار دهید. شما می توانید تمام یک اتاق را به نوعی دوربین سوراخ سوزنی تبدیل کنید با پوشاندن تمامی روزنه های اتاق با مواد مات و کدر و سپس ایجاد یک نقطه کوچک در مواد مات و کدری که یکی از پنجره ها را می پوشاند. از طریق سوراخ کوچک، چشم انداز دنیای بیرون بر روی دیوار مقابل نمایان می گردد. مدت ها پیش از ظهور فیلم، مردم از این شیوه، تاریک خانه، استفاده می کردند تا کسوف و دیگر پدیده های طبیعی را با خیال راحت و ایمن مشاهده کنند.

Pinhole Photography1

در حقیقت، بزرگترین عکس در جهان با استفاده از شیوه اتاق دوربین مانند، گرفته شده است. در سال 2006، گروهی از هنرمندان بزرگترین دوربین سوراخ سوزنی جهان را از یک آشیانه هواپیمای متروکه ساختند؛ همان گونه که در تصویر چاپ شده نهایی در بالا دیده می شود.

چه از یک ساختمان، قوطی قهوه، یا یک DSLR جدید درخشان استفاده کنید، می توانید قدرت دوربین سوراخ سوزنی برای ایجاد چاپ هایی با کاراکتر یا خصوصیات بیشتر و جذاب تر را در کنترل خود درآورید.

ما قصد داریم تا به سوی قسمت عملی ساخت واقعی یک درپوش سوراخ سوزنی و گرفتن عکس ها پیش رویم، اما چنانچه مایلید تا در مورد تاریخچه و علم عکاسی سوراخ سوزنی بیشتر بخوانید ما بررسی پیوندهای زیر را توصیه می کنیم:

  • لذت عکاسی سوراخ سوزنی
  • تاریخچه، تصاویر، دوربین ها، و فرمول های عکاسی سوراخ سوزنی
  • منابع گردآوری شده بنیاد روز عکاسی سوراخ سوزنی

اینک که ما اندکی در مورد چکونگی عملکرد یک عدسی دوربین سوراخ سوزنی آموخته ایم، بیاید دست به کار شویم. نخست، به شما نشان خواهیم داد که بدون هیچ چیزی مال خودتان را درست کنید. سپس به شما نشان خواهیم داد که کجا می توانید درپوش های دوربین سوراخ سوزنی از پیش ساخته را خریداری کنید (و چرا ممکن است شما مایل به انجام چنین کاری باشید با وجود آنکه به آسانی می توانید خودتان آن را بسازید).

به چه چیزی نیاز دارم؟

Pinhole Photography2

برای این آموزش شما نیاز به چند چیز دارید، از جمله:

  • درپوش بدنه برای بدنه دوربین تان (به عنوان نمونه، همانند بدنه این دوربین نیکون)
  • یک کنترل از راه دور سوئیچ/ لامپ دوربین (به عنوان نمونه، همانند این کلید شاتر نیکون)
  • سه پایه (پرتو دهی سوراخ سوزنی نیازمند یک سطح ثابت است)
  • مته برقی با سر 1/8 اینچ
  • قوطی سودا یا نوشابه
  • قیچی
  • کاغذ سنباده ماسه ریز یا براده فولاد باریک
  • نوار چسب الکتریکی (چسب لنت) سیاه
  • سوزن دوخت و دوز (هرچه کوچکتر بهتر)
  • انبر دم باریک یا هموستات (انبرک قفل شونده)

مواد فهرست شده در بالا، در بیشتر قسمت ها، کاملا قابل تغییرند. به عنوان نمونه، شما مجبور به استفاده از سر مته 1/8 اینچی نیستید (شما می توانید از خواهر یا برادر 7/64 اینچی آن استفاده کنید)، ما از آلومینیوم قوطی سودا یا نوشابه استفاده کردیم چرا که ارزان و کار کردن با آن آسان است (شما می توانید از هرگونه فلز نازکی که در پیرامون تان قرار دارد استفاده کنید)، و ما از یک جفت انبرک یا پنس قفل شونده (به عنوان هموستات نیز شناخته می شود) که در جعبه ابزار فنی مان داشتیم برای نگهداشتن سوزن استفاده کردیم چرا که کار ایجاد سوراخ سوزنی را بسیار آسان تر می سازد. شما می توانید به سادگی از یک جفت انبردست استفاده کنید یا با دست این کار را انجام دهید.

قطعاتی از این فهرست که می بایست در اختیار داشته باشید شامل درپوش بدنه (شما به آن برای ایجاد یک مهر و موم ضد نور تر و تمیز نیاز دارید) و یک سوئیچ یا کلید از راه دور (شما می توانید از زمان سنج (تایمر) تأخیری دوربین تان تا اندازه ای با موفقیت استفاده کنید اما یک کلید/ لامپ از راه دور واقعی بسیار مفید تر است هنگامی که به کار با پرتو دهی می انجامد).

یک مورد خوب در مورد کل این فرایند آن است که بدون هیچ گونه مکافات یا تهدیدی تقریبا هر مرحله برگشت پذیر یا به طور کامل از نو قابل انجام دادن است (به عنوان نمونه، یک قوطی نوشابه و یک حلقه چسب لنت موادی هستند که به اندازه کافی برای چندین بار سعی و تلاش وجود خواهند داشت).

ساختن ماهرانه درپوش دوربین سوراخ سوزنی به دست خودتان

Pinhole Photography3

پیش از ادامه، بگذارید از یک مورد بیش از هر چیز دیگر شما را مطمئن سازیم: ما همه چیز را امتحان کردیم پس شما مجبور به امتحان کردن نیستید. در تلاش و آزمون هایمان برای ایجاد ساده ترین/ ارزان ترین دوربین سوراخ سوزنی که قابل راه اندازی برای شما باشد، ما ساختن عدسی (لنز) سوراخ سوزنی از هر چیزی از چسب لنت تا کاغذ، استفاده از سوزن های خیلی داغ تا سوراخ کردن ورق پلاستیکی، و تمامی شیوه های آزمایش های مربوط را امتحان کرده ایم. آنچه که در اینجا می بینید کمتر از ده دقیقه زمان می برد و اصلا پر تب و تاب نیست. آیا تمامی قطعات و ابزارها را آماده کرده اید؟ بیایید شروع کنیم.

درخشش روی درپوش را کاهش دهید. نخستین کاری که می بایست انجام دهید آن است که قسمت درونی درپوش دوربین تان را آماده سازید. به طور کلی نمونه پلاستیکی که برای ساخت درپوش های دوربین مورد استفاده قرار می گیرد بسیار صیقلی هستند. چنانچه قسمت بیرونی درپوش براق و صیقلی باشد، چندان اهمیتی ندارد. اگر قسمت درونی درپوش براق و صیقلی باشد، تنها اندکی زمان می برد که یا از یک کاغذ سنباده ماسه ریز یا یک براده فولاد باریک برای مات و کدر نمودن قسمت درونی درپوش استفاده کنید.

با مته سوراخ را ایجاد کنید. با دقت سر مته را در راستای مرکز درپوش قرار دهید. حواستان باشد که به طور مستقیم روی چیزی که سر مته به آن آسیب خواهد رساند را سوراخ نکنید (همانند بالای پیشخوان تان) از آنجا که مته به سرعت از درپوش پلاستیکی نازک عبور خواهد کرد.

حواستان باشد که گیره یا پنس محکمی روی درپوش در اختیار داشته باشید، زمانی که سر مته به درپوش می رسد، تمایل به چرخش درپوش برای خارج نمودن از دست تان خواهد داشت. به آرامی اما محکم رو به پایین، مرکز درپوش را سوراخ کنید.

درپوش را تمیز کنید. در این مرحله، شما می توانید دو کار را برای تمیز کردن درپوش و دور نگهداشتن خرده ریزهای آشغال از دوربین تان انجام دهید. نخست، از نوک انگشتان تان برای جارو و زدودن هرگونه برآمدگی پلاستیکی آشکار که به وسیله سر مته ایجاد شده است استفاده کنید. دوم، یا با استفاده از حوله کاغذی نمدار یا بردن مستقیم درپوش به زیر جریان شیر آب، تمامی پودر و گرد های ریز حاصل از فرایند سمباده کاری در مرحله اول را بشویید. شما واقعا نمی خواهید که آن خرده های پلاستیکی فوق العاده ریز به درون دوربین دیجیتال تان وارد شوند، از آنجا که شارژ های الکترواستاتیک، آنها را درست به درون حسگر دوربین تان می کشاند.

در این مرحله ما یک درپوش تمیز با یک سوراخ به نسبت بزرگ درون آن در اختیار داریم. برای استفاده به عنوان یک دوربین سوراخ سوزنی بسیار بزرگ است (شما می توانید با استفاده از آن و یک زمان پرتو دهی بسیار سریع عکس بگیرید اما یک چیز آشفته تار بزرگ خواهد شد). در واقع برای آنکه بتوانیم در کار گرفتن عکس های سوراخ سوزنی موفق شویم، ما نیاز به یک سوراخ سوزنی داریم (نه یک سوراخ 1/8 اینچی).

برش نواری قوطی نوشابه. با فرض اینکه شما سوراخی را با مته در درپوش بدون آنکه سوراخی در دست تان ایجاد کرده باشید، به وجود آورده اید، این تنها مرحله دیگری در کل این طرح بوده که ممکن است در طی آن به طور بالقوه ای به خودتان آسیب برسانید. دستکش کار فکر بدی نیست، و به طور قطع هنگام اقدام به برش آلومینیوم احتیاط لازم را بکار ببندید.

یکی از آسان ترین راه ها برای به دست آوردن بیشترین میزان آلومینیوم از یک قوطی نوشابه بدون پاره کردن دست تان این است که یکی از تیغه های قیچی (یا نوک یک چاقوی آشپزخانه) را با دقت درون بالای قوطی درست در زیر لبه و در پایین قوطی درست بالای لبه پایینی فشار دهید. با استفاده از این دو سوراخ به عنوان نقطه های شروع، پیرامون قوطی را با استفاده از قیچی ببرید به طوری که قسمت بالا و پایین قوطی جدا شوند. این کار استوانه ای از آلومینیوم را بجا می گذارد که می توانید آن را یک راست به سمت پایین ببرید و آن را به صورت ورقه ای حدود  ″6 * ″3.5 یا بیشتر درآورید. کار کردن بدین صورت بسیار آسان تر از تلاش برای جداسازی قطعاتی تمیز از یک بطری سالم است.

اینک که ورقه بزرگی دارید، آن را با دقت به صورت نوارهای تقریبا نیم اینچی ببرید. پس از برش نوارها، نیم اینچ از انتهای هر یک از نوارها را ببرید. این مربع آلومینیومی ″1.2 * ″1.2 سطح سوراخ سوزنی تان خواهد بود.

سطح سوراخ سوزنی را به درپوش دوربین محکم ببندید. با استفاده از چهار تکه کوچک چسب لنت سیاه، لبه های سطح سوراخ سوزنی را (سمت مصوّر سطح قوطی رو به بالا باشد) بپوشانید و آن را به قسمت بیرونی درپوش، محکم وصل کنید. با نگاهی از سمت بیرونی درپوش، آنچه که می بایست دیده شود سوراخی است که با مته به وجود آوردید و قطعه کوچک آلومینیومی ساده و برهنه ای در سراسر سوراخ است.

Pinhole Photography4

توجه: چنانچه فکر می کنید که گذاشتن چسب و ورق آلومینیوم روی قسمت بیرونی درپوش از نظر زیباشناسی ناخوشایند است، می توانید آنها را به قسمت درونی بچسباید. ما خلاف این شیوه را برگزیدیم چرا که فکر قرار دادن چسب و استفاده از آن روی قطعات قسمت درونی دوربین را دوست نداشتیم. هرچند، تا زمانی که آن را محکم بچسبانید، نبایست مشکلی داشته باشید.

سطح سوراخ سوزنی را با سنجاق سوراخ کنید. این مهمترین بخش از کل عملیات است. به خاطر بسپارید، چنانچه سوراخ سوزنی تان بسیار کوچک باشد، قادر نخواهید بود تا به درستی تصویر را در معرض نور قرار دهید، و چنانچه سوراخ سوزنی تان خیلی بزرگ باشد تصویر بسیار تار خواهد شد. از آنجا که شما همواره می توانید سوراخ را بزرگ کنید اما هرگز نمی توانید آن را کوچک کنید (بدون تعویض فضای خالی و شروع دوباره)، با تماسی بسیار ملایم پیش روید.

ما استفاده از نوعی ابزار برای نگهداشتن سنجاق را توصیه می کنیم از آنجا که کار استفاده از آن را بسیار آسان تر کرده و از اعمال فشار بسیار زیاد جلوگیری می کند. یک جفت پنس یا گیره قفل شونده از جعبه ابزار مان به طور شگفت انگیزی جوابگوی این کار بود. هنگامی که سنجاق را به شکلی محکم کردید، بخش بیرونی درپوش را بر روی سطحی که در مقابل سطح سوراخ سوزنی مقاومت و ایستادگی خوبی خواهد کرد، قرار دهید. ما از یک چوب پنبه کهنه شراب استفاده کردیم، اما هر چیزی که محکم باشد و شما بتوانید در برابر درپوش رو به بالا فشار دهید خوب است. شما می خواهید که این قطعه کوچک آلومینیومی را ثابت نگهدارید از آنجا که شما سوزن را به درون آن فرو می کنید (بدون چوب پنبه در پشت آن، دریافتیم که فشار ثابت آهسته سوزن، شروع به فشار دادن چسب به سمت بالا کرد).

سوزن را به درون آلومینیوم فشار دهید، تنها به اندازه ای که فلز با همان نوک سوزن سوراخ شود. تلاش نکنید تا کل بدنه سوزن را از درون فلز عبور دهید از آنجا که حتا با یک سوزن نازک ممکن است در نهایت سوراخی بسیار بزرگ ایجاد کنید. (چنانچه دریافتید سوراخ بسیار کوچک است همیشه می توانید آن را بزرگ و گشاد کنید.)

در این مرحله، درپوش سوراخ سوزنی تان کامل است. جلوتر رفته و آن را به بدنه دوربین تان متصل کنید (به یاد داشته باشید که این یک درپوش بدنه است که برای نصب مستقیم به بدنه، بجای عدسی متداول در نظر گرفته شده است).

عکس هایی امتحانی بگیرید و لذت ببرید

اکنون، با توجه به راهنمایی ما برای بکار گرفتن عمق زمینه، شماره دیافراگم یا شماره f نسبتی است که نشان دهنده میزان بزرگی (یا کوچکی) روزنه عنبیه مکانیکی عدسی در مقایسه با فاصله کانونی عدسی گفته شده است. یک عدسی پرتره با یک دیافراگم کاملا باز (به عنوان مثال f/1.4) از عمق زمینه بسیار باریک تری برخوردار است و، به دلیل اینکه روزنه اجازه ورود نور زیادی را می دهد، نیاز به زمان پرتو دهی بسیار طولانی ندارد. یک عدسی تمام منظوره (general purpose lens) با یک دیافراگم نامتعارف (به عنوان مثال f/22) از عمق زمینه بسیار گسترده ای برخوردار است و، به دلیل اینکه دیافراگم بسیار کوچک است، نیاز به زمان پرتودهی طولانی تری دارد.

در مقایسه با آن عدسی پرتره و عدسی تمام منظوره، دوربین سوراخ سوزنی ما دارای دیافراگم کوچکیاست. به معنای واقعی کلمه، یک خراش سنجاق. شماره f یک دوربین سوراخ سوزنی که به درستی ساخته شده به طور کلی f/100 بزرگتری است (و بسته به دوربین و اندازه سوراخ سوزنی حتا می تواند به f/500 برسد). این را به ذهن بسپارید (و آنچه را که ما در مورد کاهش دیافراگم ها و افزایش عمق زمینه می دانیم)، درپوش سوراخ سوزنی کوچک ما عمق زمینه تقریبا بینهایت را نشان خواهد داد، جایی که هر چیزی از موضوع درست از جلوی دوربین تا مناره های ساختمان در سراسر شهر در کانون (focus) خواهند بود.

افزون بر آگاهی از دیافراگم کوچک و جدید تان، همچنین آگاه باشید که از اینجا و از هم اکنون از دوربین تان در حالت دستی استفاده خواهید کرد. شما سنجش و اندازه گیری از طریق عدسی تان را از دست خواهید داد، و دوربین باور خواهد کرد که هیچ عدسی متصل شده ای وجود ندارد (از آنجا که درپوش پلاستیکی بدنه، جدا از سوراخ سوزنی بهبود یافته، واقعا یک عدسی نیست).

بیایید نگاهی به دو عکس نمونه بیندازیم تا دو موردی که می بایست در هنگام استفاده از یک عدسی سوراخ سوزنی از آن آگاه باشید مشخص گردند:

Pinhole Photography5

دو چیزی که بی درنگ از نگاه کردن به این تصویر آشکار می شوند چه هستند؟ تاری و کدری و مقداری اجزاء گرد و غبار جدی و مهمی که وجود دارند.

این یکی از تلاش های ابتدایی ما بود، در اینجا ما سوراخ سوزنی را بسیار بزرگ کرده بودیم. هیچ راه چاره و جبرانی وجود ندارد. سوراخ بسیار بزرگ است، نور بسیار زیادی به درون بدنه دوربین وارد می شود، و هرگز یک تصویر واضح تر و تیز تری را ایجاد نخواهد کرد. سوراخ سوزنی بسیار بزرگ بیانگر فقدان کانون (فوکوس) است، اما آن نقاط تاریک که در همه جا هستند چطور؟

نقاط تاریک، ذرات گرد و غبار روی حسگر دوربین دیجیتال مان هستند. ما به تازگی با این دوربین خاص بسیار خشن برخورد کرده ایم، و بدیهی است ذرات گرد و غبار و آشغال به روی سنسور راه یافته است. هنگامی که ما از یک عدسی سوراخ سوزنی بجای هر نوع عدسی دیگری استفاده می کنیم، چرا این قدر ذرات آشکار به نظر می رسند؟ هرچه دیافراگم کوچکتر باشد سایه ای که ذرات گرد و غبار می افکنند سخت تر است. در اینجا یک کمک عالی به همراه تصویر موجود است.

ما می توانیم مسئله کانون (فوکوس) را با ساختن یک صفحه سوراخ سوزنی جدید برای درپوش مان برطرف کنیم، اما نمی توانیم موضوع گرد و غبار را بدون تمیز کردن دوربین برطرف نماییم. بیایید نگاهی به همان تصاویر گرفته شده بطری ها با یک سوراخ سوزنی که با دقت و ماهرانه ساخته شده است بیندازیم:

Pinhole Photography6

چنانچه می شود ما را ببخشید، که در طول مرحله بازسازی/ تصویربرداری دوباره، سه پایه را حرکت دادیم و متوجه نشدیم که تصاویر کمی متفاوت قاب بندی شدند از آنجا که برای مطابقت کامل آنها دیر شده بود.

توجه داشته باشید که چگونه، در تصویر دوم، همه چیز بسیار تیز تر و واضح تر است (چنین چیزی با استاندارد های دوربین سوراخ سوزنی ایجاد شده است). گرد و غبار، همان گونه که انتظار آن می رفت، به طور کامل برجسته و قابل ملاحظه است.با توجه به اینکه در این آموزش به تمیز کردن حسگر دوربین پرداختیم، با این حال این به دوربین های سوراخ سوزنی حس و حال دوربین اسباب بازی دهه 1960 را می بخشد، که جالب و سرگرم کننده است.

اکنون که گفتیم یک عدسی سوراخ سوزنی آماده به کار به همراه یک فوکوس قابل قبول داریم، بیایید پیشتر رفته و آن را امتحان کنیم:

Pinhole Photography7

می پرسید چرا آنقدر چهره ام جدی است؟ با راه اندازی یک سوراخ سوزنی پرتودهی می تواند در هرکجا دارای گستره ای از 1-2 ثانیه تا دقایقی بسته به نور موجود باشد. هیچ کس مطمئن نبود، که بتوانم برای این مدت طولانی لبخند بزنم، بنابراین این نگاه و ظاهر جدی رقم خورد.

از شوخی گذشته، آن زمان های پرتودهی طولانی، پنجره یا دریچه مرتبی را ارائه می دهند که در آن بتوانید با تصاویر تان به خلاقیت بیشتری دست یابید:

Pinhole Photography8

تصویر بالا دارای پرتودهی 4 ثانیه بود. من نیمی از زمان پرتودهی روی نیمکت نشستم (تنها پس از 2 ثانیه بلند شده و از آنجا دور شدم). در نتیجه در تصویر، نیمی از من درون قاب که در معرض نور قرار گرفته و نیمی از من در بیرون قاب که در معرض نور قرار گرفته یک تصویر شبه وار ایجاد شده است جایی که می توانید درختانی که از سراسر بدن من عبور کرده را ببینید.

یک روش جالب دیگر که می توانید از مزایای زمان های پرتودهی که به وسیله دوربین های سوراخ سوزنی ارائه می شود بهره مند گردید آن است که به صورت دستی سوراخ سوزنی را با یک تکه کاغذ ضخیم سیاه رنگ بپوشانید، در هنگامی که می خواهید تصویر را در معرض نور قرار دهید کاغذ را بردارید. با استفاده از شیوه باز- بسته- باز می توانید کارهای تمیز و مرتبی را انجام دهید همانند موضوعی که کنار یگدیگر ایستاده باشند، خلق نقاشی های نوری با استفاده از چراغ های زنجیر کلید LED یا میله های درخشان (glow sticks)، یا بازی با عکاسی به شیوه هایی که به طور معمول وجود ندارند در هنگام استفاده از عدسی های استاندارد.

خریداری یک درپوش سوراخ سوزنی تجاری

Pinhole Photography9

به طور معمول، هنگامی که شیوه و فنون ساخت دستی را نشان می دهیم، اغلب به نسخه تجاری نیز اشاره می کنیم تا بگوییم “به یقین، چنانچه همین حالا آن را می خواهید، و تمایلی به ساخت دستی آن ندارید، بروید و آن را بخرید.” هرچند، در مورد درپوش های بدنه عکاسی سوراخ سوزنی دو مزیت متمایز وجود دارد که با خرید یک محصول تجاری حاصل می شود.

نخست، نمونه های تجاری با برش های لیزری ساخته می شوند. این بدان معنا است که شما می توانید درپوش های سوراخ سوزنی بسیار دقیق را سفارش دهید چرا که وقتی می گویند روزنه سوراخ سوزنی 0.24 میلیمتر است می تواند خیالتان آسوده باشد که این واقعا 0.24 میلیمتر است. همچنین روزنه به طور کامل گرد، بدون هیچ گونه انحراف و اعوجاجی خواهد بود.

دوم، برخلاف یک درپوش بدنه سوراخ سوزنی سنتی، درپوش های بدنه سوراخ سوزنی تجاری به درون بدنه دوربین امتداد می یابند؛ تصویر بالا پشت درپوش Wanderlust Pinwide را نشان می دهد. چرا این مهم است؟ هرچه سوراخ سوزنی به فیلم/ حسگر نزدیک باشد، به زاویه دید گسترده تری دست می یابید. چنانچه می خواهید به موارد بیشتری در یک قاب (فریم) دست یابید، خرید یک درپوش تجاری با یک سوراخ سوزنی گود و تو رفته کار خوبی است.

با توجه به این، ممکن است بخواهید تا درپوش ها را بررسی کنید:

  • Pinwide دوربین واندرلاست (تنها 4/3 دوربین ها)
  • درپوش سوراخ سوزنی هولگا برای بدنه های Nikon و Canon
  • درپوش سوراخ سوزنی لیزری لنوکس برای بدنه های Nikon، Canon، و Pentax

در حالی که شنیده ایم درپوش Wanderlust Pinwide و Holga Pinhole ابزارهایی کلاسیک هستند، تنها محصولاتی که با انجام آزمایش های زمینه می توانیم مورد تأیید قرار دهیم نمونه های Lenox Laser هستند.

Pinhole Photography10

نوشته ای از Jason Fitzpatrick

منبع: HowToGeek




برچسب ها: عکاسی سوراخ سوزنی، Pinhole Photography، دوربین دیجیتال، کافه عکس، CafeAx،
چگونه در نور کم عکاسی کنیم؟ ( راهنمای تصویری)

مطمئنا عکاسی یکی از هیجان انگیز ترین حرفه ها و یا حتی شاید تفریح ها در میان افراد باشد. عکاسی زمانی که همه شرایط از جمله نور ، مناسب باشند ، با در نظر نگرفتن فوت و فن های آن ، کار چندان سختی نیست ما اگر نور مناسب در اختیار ما نباشد آن گاه چه باید کرد؟ با گویا آی تی همراه باشید…

اگر بخواهید در زمانی که  با کمبود نور مواجه هستید عکس بگیرید چطور باید عمل کنید؟ عکاسی در نور کم نوع خاصی از عکاسی است که برای گرفتن صحیح آن به تکنیک ها  و فوت و فن هایی نیازمندید. در این صورت شما اگر در آینده در یک مکان تاریک و یا کم نور قرار گرفتید چگونگی گرفتن یک عکس نسبتا خوب را خواهید دانست.

مطمئنا شما همیشه در موقعیت هایی که با نور کم مواجه بوده اید قرار گرفته اید:مثلا در یک سری از رستوران های خاص،هنگام گردش در شب ویا در هر جایی در یک شب تاریک.  در این جا چگونگی کنترل این چنین موقعیت ها را برای رسیدن به بهترین نتایج برای شما آموزش خواهیم داد.

تنظیم شرایط در نور کم

در حالی که فی البداهه عکاسی کردن در جایی که نور کم است غیر ممکن نیست ولی اگر شما از قبل یک سری تجهیزات در اختیار داشته باشید و هم چنین دارای یک ذهنیت از آن باشید متقابلا نتیجه ی کار بهتر از آب در خواهد آمد. برای عکس گرفتن مبانی و اصول زیادی پابرجاست چه شما نور زیادی در اختیار داشته باشید(که معمولا هم به نور زیاد نیازمندید) و یا چه نور کمی داشته باشید. تفاوت در چگونگی به کار گیری این اصول و نحوه ی اجرای آن ها می باشد.

شیوه ی نمایش و ارائه مخصوص را یاد بگیرید

یکی از نکته های مهمی که باید به عنوان یک عکاس یاد بگیرید مثلث نمایش یا ارائه است که شاملISO,Aperture وShutter Speed می باشد. اهمیت این سه مورد قابل چشم پوشی نمی باشند. اگر خواهان گرفتن عکس های خوب چه در جایی که نور کم است و یا چه در جایی که نور به قدر کافی است هستید باید این مثلث را به خوبی فرا بگیرید.

اگر بخواهید از حرکت ها و رخداد ها عکس بگیرید باید عامل ISO را افزایش دهید. به این ترتیب دوربین شما برای دریافت نور حساس تر و دقیق تر می شود. هدف ، یافتن راهی برای برقراری تعادل است. تنها

اگر بخواهید از یک چیزی که ساکن است عکس بگیرید باید از سرعت Shutter Speed کم کنیم. در این صورت زمانی که حسگر دوربین شما باز می ماند بیشتر می شود. بنابراین نور بیشتری می تواند بگیرد. هر حرکتی که صورت بگیرد به عنوان یک تیرگی یا یک لکه ی سیاه ثبت خواهد شد به همین دلیل استفاده از Shutter Speed هنگامی که جسم مورد نظر ما در حال حرکت باشد اصلا مناسب نیست.

درباره ی Aperture میتوان گفت که باید همیشه تا جایی که امکان دارد گسترده باشد.(این عامل با f-stops اندازه گیری می شود و هرچه شماره مورد نظر کمتر باشد ، Aperture عریض تر است).هر چه دهانه ی دوربین بزرگ تر باشد نور بیشتری میتواند از لنز دوربین عبور کند و به حسگر آن برسد.اگر با استفاده از ترکیب کردن دو مورد ISO و Shutter Speed نتوانستید نور کافی به دست آورید،در فکر خرید یک لنز با دهانه ی بزرگتر برای دوربین خود باشید(برای شروع خرید یک” ۵۰mm f1/8 “nifty fifty کافی است.) در این صورت شما اجازه پیدا خواهید کرد کهISO را پایین بیاورید و Shutter Speed را افزایش دهید.

اگر گیج شدید و نتوانستید به خوبی مطالب بالا را درک کنید اصلا نگران نباشید. شما میتوانید به قسمت تنظیمات نمایش دوربین خود بروید و در آن جا تمرین کنید.

تهیه یک سه پایه محکم

از آن جایی که فقط ISO را می توان تا قبل از این که تصویر دانه دانه ای شود زیاد تر کنیم و دهانه های دوربین ها هم دارای محدودیت های فیزیکی مشخص هستند،Shutter Speed یا همان سرعت شاتر مهم ترین و تعیین کننده ترین متغیر یا عامل برای عکاسی در نور کم می باشد. برای جبران تاری تصویر در زمان های نمایش طولانی، وجود سه عامل گفته شده واجب و الزامی است.

گزینه ها و انتخاب های بسیاری برای سه پایه وجود دارد. بنابراین اگر از خرید آن ها اطمینان ندارید حتما راهنمای سه عامل و پایه ی اصلی دوربین ها را در اینترنت بخوانید. اگرشما قصد دارید که از دوربین در بیرون از منزل استفاده کنید حتما با صرف کردن مقدار کمی هزینه ی زیاد تر یک سه پایه سنگین و محکم تر خریداری نمایید.(توجه داشته باشید که با لرزش سه پایه ، تصویر شما تار خواهید شد)

گرفتن عکس از راه دور با شاتر و یا با استفاده از تایمر

فرقی نمی کند که شما تا چه حد در گرفتن عکس مهارت دارید.همیشه هنگام فشار دادن دکمه ی مربوطه روی دوربین برای گرفتن عکس یک لرزشی ایجاد می شود حتی این اتفاق در زمانی که از سه پایه هم استفاده می کنید رخ می دهد. به دلیل این که معمولا عکس هایی که در جایی با نور کم گرفته می شوند نیازمند نمایش طولانی مدت هستند لرزش در آن ها به خوبی محسوس می باشد.

شما میتوانید با خرید یک شاتر از راه دور(کنترل شاتر) مشکل لرزش را به طور کامل برطرف نمایید. این در حالی است که برای شما هزینه ای بیش از ۱۰ یا ۲۰ دلار نخواهد داشت ولی در عوض به شما به طور کامل برای رفع این مشکل اطمینان خاطر خواهد داد.

آیا مایل به صرف هزینه و کار روی یک پروژه ی DIY نیستید؟ امروزه تقریبا اکثر دوربین های دیجیتال دارای تایمر مخصوص می باشند که به شما اجازه ی گرفتن عکس بدون استفاده از شاتر را خواهند داد. با این که تایمرها معمولا صبر و تحمل بیشتری را از جانب شما می طلبند ولی اگر شاتر ندارید تایمر ها ارزش این صبر و تحمل را دارند.

چگونگی گرفتن عکس در شرایطی که با کمبود نور مواجه هستیم

شما تا یه این جا اقدامات مهم و لازم را برای راه اندازی دوربین فرا گرفته اید. حال همه چیز برای گرفتن عکس توسط شما فراهم است. چگونه می خواهید عکس بگیرید؟ چه نکاتی را می بایست قبل از فشردن دکمه ی شاتر در نظر بگیرید؟

ساعت طلایی

عکاسی هایLow Light بدین معنی نیستند که برای گرفتن عکس هیچ نوری وجود نداشنه باشد. در عکاسی به زمان دقیقا بعد از غروب آفتاب و زمان دقیقا قبل از طلوع آفتاب “ساعت طلایی” گفته می شود. شما حتما خورشید و نور آفتاب را در افق و در هنگامی که در آسمان پرتوهای صورتی و نارنجی رنگ ایجاد می کند دیده اید. دقیقا این زمانLow Light است.(مطابق شکل بالا)

در بسیاری از موارد معمولاساعت طلایی ها از بهترین زمان ها یا ساعت های روز هستند. شما می توانید با استفاده از یک برنامه ریزی مناسب و خوب از اتفاقاتی که در این ساعات رخ می دهد عکس بگیرید. ساعت طلایی یک توازن و تعادل بسیار خوب بین رنگ ها و نور کم می باشد که به شما فرصت کسب تجربه در راه هایی که به طور معمول عملی و امکان پذیر نیستند را می دهد. بنابراین نمایش و ارائه ی خود را بر این اساس تنظیم نمایید.

تعادل برای رنگ سفید

به نظر شما White balance چیست؟ نور همیشه سفید نیست. برای مثال لامپ های فلوئورسنت رنگ یا نور آبی تولید می کنند در حالی که لامپ های رشته ای نور یا رنگ نارنجی ایجاد می کنند. یک White balance مناسب برای دوربین رنگ نور را در همان لحظه مشخص می کند. بنابراین رنگ ها در عکس هایی که توسط دوربین گرفته می شود کاملا واضح و دقیق هستند.

استفاده از فوکوس دستی

وقتی هنگام عکس گرفتن نور کم باشد معمولا لنز دوربین به سختی فوکس می شود(یعنی به سختی کانون عدسی خود را پیدا می کند). اگر هنگامی که شما می خواهید عکس بگیرید کانون لنز شما مدام در حال تغییر بود ممکن است موقعیت شما واقعا خیلی بیش از حد کم نور باشد و یا به عبارتی اصلا تاریک باشد. اگر به هیچ وجه قادر به روشن کردن صحنه نبودید باید به صورت دستی دوربین خود را فوکس نمایید.

عدم استفاده از فلاش

معمولا نور حاصل از فلاش دوربین برای صحنه هایی که کم نور هستند خیلی بیش از حد زیاد است درنتیجه اجسام در عکس به صورت غیر عادی و تار می افتند. به تنظیمات نمایش دوربین بروید و کلا گزینه ی فلاش زدن را غیر فعال نمایید. با این وجود استفاده از یک چراغ قوه یک ترفند خوب برای افکندن نور ملایم به صحنه به شمار می آید که در آن اجسام به طور کاملا عادی و طبیعی روشن می شوند.

High Dynamic Range

HDR یک تکنیک است که به کمک آن شما میتوانید عکس های گوناگون را به یک عکس واحد تبدیل کنید.HDR یک راه مناسب برای در نظر گرفتن همه ی فضاهای مختلف یا حداقل عکس های دیگر است.

محدوده بندی قرار گرفنن در معرض نور

آیا از این که کدام نحوه ی نمایش برای موقعیت شما بهتر است اطمینان کافی ندارید؟ برای آگاهی نسبت به این موضوع از یک منظره یا نمای مشخص چندین عکس بگیرید اما برای هر کدام یک نحوه ی نمایش متفاوت در نظر بگیرید یعنی به طور واضح تر هر عکسی را با یک نوع نمایش بگیرید. بیشتر دوربین های مدرن امروزی دارای یک گزینه ی تعیین نوع نمایش اتوماتیک برای عکس گرفتن است که یک سری عکس در یک سطح با فزایش تدریجی…. می گیرد. بنابراین در این صورت شما می توانید در میان عکس های گرفته شده عکس های مورد نظر ذخیره کنید و بقیه را نادیده بگیرید.

با فرمت خام عکاسی کنید

با وجود این که عکس هایی که با فرمت JPG گرفته می شوند فضای کمی را بر روی کارت حافظه اشغال می کنند ولی ممکن است اطلاعات مهم عکس که می تواند برای پس پردازش مفید باشد از بین ببرند. فایل های RAW دارای حجم بسیار بالایی هستند و به هیچ وجه فشرده نمی باشند و دست شما را هنگام ویرایش عکس باز تر می کند و فرصت بیشتری برای اصلاح کردن در اختیار شما قرار می دهد. بیشتر عکس هایی که در نور کم گرفته می شوند نیاز به یک پس پردازش (ویرایش) به روش مشابه دارند. بنابراین عکاسی در فرمت RAW نسبت به فرمت های دیگر رجحان دارد.

استفاده از اینفرارد

به دلیل این که با چشم غیر مصلح اشعه ی مادون قرمز غیر قابل مشاهده است، بیشتر دوربین های دیجیتال امروزی به طور کلی از آن چشم پوشی می کنند. با این حال این امکان برای دوربین های دیجیتال وجود دارد که بتوانند اشعه ی مادون قرمز را هم در نظر بگیرند که در صورت استفاده ی مناسب قابلیت تولید عکس هایStunning را هم دارند.




برچسب ها: عکاسی در نور کم، کافه عکس، اینفرارد، فرمت خام، High Dynamic Range، فوکوس دستی،
نیکون از ابزار جدید کمکی برای عکسبرداری سلفی رونمایی کرد

ثبت عکس از خود یا همان عکس های سلفی این روزها به کاری عادی برای همگان تبدیل شده. از افراد عادی گرفته تا هنرمندان مشهور همگی با گجت های خود اقدام به ثبت تصاویر سلفی می کنند. همزمان با داغ شدن این حوزه خیلی ها به فکر وسایلی افتادند که فقط مخصوص سلفی باشد! دوربین هایی مخصوص سلفی ای نروزها توسط شرکت های بزرگی چون اچ تی سی و … تولید می شوند! همچنین ابزارها و لوازم جانبی برای گوشی ها و دوربین های موجود برای ثبت تصاویر سلفی نیز این روزها توسط بسیاری از شرکت ها تولید شده و می شود. یکی از این ابزاها دسته های بلند کمکی هستند که برای داشتن یک زاویه دید بسیار خود و برای گرفتن عکس سلفی به کار می روند.

نیکون از ابزار جدید کمکی خود به نام N-MP001 رونمایی کرد که باری ثبت تصاویر سلفی به کار می رود و ابرای دوربین های خانواده Coolpix ساخته شده. این گجت قیمتی ۶۰ دلاری دارد و از هم اکنون امکان پیش خرید آن در نمایندگی های فروش آمریکا برای همه وجود دارد.

nikonfeat2

اندازه این ابزار ۲۸/۵۴ اینچ است و آنقدری طویل هست تا بتوانید از زاویه دیدی بسیار مناسب اقدام به ثبت تصویر سلفی کنید. وزن این محصول هم ۱۸۶ گرم است. دسته جدید عکاسی نیکون قادر است به طول معمول دوربین هایی تا وزن ۴۰۰ گرم را بر ریو خود براحتی نگه دارد.

صفحه بالایی این گجت به کاربران اجازه می دهد تا براحتی بتوانند موقعیت دوربین را تغییر دهند و آن را در زاویه دلخواه خود بگذارند. همانطور که اشاره شد دسته عکاسی مورد اشاره مخصوص دوربین های سری Coolpix تولید گشته که از جمله دوربین های این خانواده که با این محصول سازگاری دارند می توان به S6900, L32, AW130, S33, S9900, S7000,و S3700 اشاره کرد.




برچسب ها: عکس های سلفی، نیکون، N-MP001، کافه عکس، CAFEAX،

سرعت شاتر چیست؟

اصلی ترین و بهترین تعریفی که می توان برای سرعت شاتر ارائه داد “مدت زمانی ست که شاتر باز می ماند”.

در عکاسی سنتی سرعت شاتر به مدتی گفته می شد که فیلم عکاسی نور می خورد و در عکاسی دیجیتال نیز به مدت زمانی که سنسور دوربین نور می خورد سرعت شاتر گفته می شود.

موضوعات مرتبط با سرعت شاتر را به چند دسته تقسیم می کنیم تا عکاسان آماتور بتوانند راحت تر آن را بیاموزند:

* سرعت شاتر با معیار ثانیه اندازه گیری می شود:

سرعت شاتر با معیار ثانیه و یا در اکثر مواقع کسری از ثانیه اندازه گیری می شود.هرچه مخرج این کسر بزرگ تر باشد سرعت شاتر بیشتر خواهد بود.برای مثال 1/1000 سریع تر از 1/30 است.

* در اکثر مواقع باید از سرعت شاتر بالاتر از 1/60 استفاده کنید:

به این دلیل که سرعت اکثر سوژه های اطراف ما بالاتر از این میزان است و اگر با سرعتی پایین تر از این عکس بگیریم لرزش های طبیعی دست و دوربین باعث می شود عکس تار و اصطلاحا کشیده شود.

* در سرعت شاتر های پایین تر از 1/60 باید از یک سه پایه استفاده کنید:

در این وضعیت شما باید از یک سه پایه یا هر چیز دیگری استفاده کنید تا مانع کوچک ترین لرزشی شود،البته دوربین های جدید دارای سیستم ضدلرزش هستند که می تواند کمک شایانی در این زمینه کند.

* مراحل افزایش سرعت شاتر در اکثر دوربین ها معمولا به صورت افزایش دوبرابری ست:

رایج ترین مراحل سرعت شاتر عبارت است از : 1/8 ، 1/15 ، 1/30 ، 1/60 ، 1/125 ، 1/250 ، 1/500.این نظام “دوبرابری” بسیار کارآمد خواهد بود،زیرا مانند دیافراگم،زمانی که شما سرعت شاتر دوربین تان را یک مرحله افزایش می دهید در حقیقت میزان نوری که به سنسور می رسد را نصف می کنید و با کاهش آن میزان نور را دوبرابر خواهید نمود.در نتیجه افزایش یک مرحله ای سرعت شاتر و کاهش یک مرحله ای روزنه ی دیافراگم نور مشابهی به شما می دهد.

* بعضی از دوربین ها این امکان را به شما می دهند که از سرعت های شاتر بسیار پایین استفاده کنید:

این سرعت های شاتر کسری از ثانیه نیستند،البته در قالب ثانیه هستند! سرعت های شاتری مانند: 1ثانیه ، 10ثانیه ، 30ثانیه و یا بالاتر.این سرعت ها در محیط هایی با نور بسیار کم استفاده می شوند،یا برای ایجاد یک افکت خاص و یا زمانی که می خواهید حرکات فراوانی را در عکس بوجود بیاورید و به بیننده القا کنید.بعضی از دوربین ها قابلیتی به نام Bulb که به اختصار با حرف B نشان داده می شود را در اختیارتان می گذارند.حالت بالب به شما این امکان را می دهد تا هر زمانی که دکمه شاتر را پایین نگه دارید،دریچه ی شاتر باز بماند.

* زمانی که به دنبال سرعت شاتر مناسب هستید باید از خودتان بپرسید که آیا سوژه متحرکی در عکستان وجود دارد یا خیر؟:

و اینکه اگر سوژه شما متحرک است چطور می خواهید آن تحرک را ثبت کنید؟ شما دو راه دارید،یا باید سوژه متحرکتان را ثابت (Freez) کنید تا سوژه تان بدون حرکت به نظر برسد و یا به سوژه تان اجازه دهید حرکت طبیعیش در عکس مشخص شود و اصطلاحا عکس کشیده (Blur) شود تا حس حرکت به بیننده القا شود.

* برای ثابت (Freez) نمودن یک حرکت در عکس:

مانند عکسی که در زیر مشاهده می کنید،باید سرعت شاترتان را بالاتر از سرعت حرکت سوژه انتخاب کنید تا سوژه را اصطلاحا دچار یخ زدگی کنید و اگر می خواهید سوژه در عکس متحرک به نظر برسد باید سرعت شاتری پایین تر از سرعت سوژه انتخاب کنید.سرعت شاتری که انتخاب می کنید وابسته به سرعت سوژه شما و میزانی که میخواهید عکس کشیده شود است.

* احساس حرکت در عکس همیشه هم بد نیست:

در بسیاری از مواقع شما نیاز دارید حس حرکت را به بیننده القا کنید.برای مثال زمانی که می خواهید از یک آبشار عکس بگیرید و سرعت آبشار را به بیننده انتقال دهید،یا زمانی که از یک مسابقه اتومبیل رانی عکس می گیرید و میخواهید بیننده حرکت اتومبیل ها را حس کند،یا زمانی که می خواهید از آسمان عکس بگیرید و حرکت ستارگان طی یک زمان نسبتا طولانی را نشان دهید،در تمام این شرایط شما باید سرعت شاتر پایین را انتخاب کنید.به هرحال شما باید از یک سه پایه استفاده کنید و یا ریسک کنید و از تکنیک حرکت دوربین استفاده کنید.

158260109_e638bc55d2_z

127166990_fd23fd4e45_z

* فاصله کانونی و سرعت شاتر:

نکته ی دیگری که در هنگام انتخاب سرعت شاتر باید به آن توجه کنید میزان فاصله کانونی لنزی ست که از آن استفاده می کنید.فاصله های کانونی طولانی،حرکت های دوربین را برجسته می کنند و تاثیرات آن را افزایش می دهند و شما مجبور خواهید بود از سرعت شاتر بالاتری استفاده کنید (مگر اینکه لنز یا دوربین شما دارای سیستم لرزش گیر باشد).اگر سیستم لرزش گیر نداشتید مجبورید از یک قاعده ی سرانگشتی استفاده کنید،طبق این قاعده شما باید همواره از سرعت شاتری استفاده کنید که مخرجش از فاصله ی کانونی لنزتان بیشتر باشد.بطور مثال اگر یک لنز 50mm دارید سرعت شاتر 1/60 مناسب است،اما اگر یک لنز 200mm دارید باید حداقل از سرعت شاتر 1/250 استفاده کنید.

سرعت شاتر یکی از سه قابلیتی که باید به خاطر داشته باشید!

هرگز بکارگیری سرعت شاتر بدون توجه به دو عامل دیگر،یعنی دیافراگم و ایزو نمی تواند کمک شایانی به شما بکند.برای اینکه یک عکاس خوب شوید باید بتوانید با شناخت قوانین هریک از این معیارها،آن ها را در کنار یکدیگر و برای رسیدن به عکس مطلوبتان به خدمت بگیرید.زمانی که شما سرعت شاتر را تغییر می دهید ناگزیر خواهید بود یک و یا هر دو عامل دیگر را نیز به تناسب آن تغییر دهید.

بطور مثال زمانی که سرعت شاترتان را یک مرحله افزایش می دهید میزان نور رسیده به سنسور را نصف می کنید،برای جبران این کمبود نور باید دیافراگم خود را یک مرحله بازتر کنید و یا ایزو را یک مرحله افزایش دهید،البته در صورت امکان دیافراگم را باز کنید،زیرا همانطور که در مقالات قبلی گفتیم بالا بردن ایزو باعث ایجاد نویز در عکس هایتان خواهد شد.

منبع: Digital Photography School




برچسب ها: سرعت شاتر، کافه عکس، عکاسی، حرکت در عکس، Freez، Cafe Ax،

مثلث نور

سه عنصر اصلی در نوردهی عبارتند از:

1- ایزو – میزان حساسیت سنسور دوربین های دیجیتال نسبت به نور

2- دیافراگم – میزان باز یا بسته بودن روزنه ی دیافراگم در هنگام عکاسی

3- سرعت شاتر – مدت زمانی که شاتر باز خواهد ماند

به کارگیری این سه عنصر در کنار یکدیگر می تواند یک نوردهی مناسب در عکس هایمان به ما ارائه دهد.

نکته بسیار مهم این است که تغییر در هر یک از این عناصر بر دو عنصر دیگر تاثیر می گذارد و نهایتا بر عکس شما تاثیر خواهد گذاشت.این بدان معناست که شما هرگز نمی توانید با بکارگیری یکی از این عناصر به یک عکس خوب دست پیدا کنید،بلکه باید هر سه عنصر را در نظر بگیرید و در مواقع لزوم از آن ها استفاده نمایید.

برای فهمیدن رابطه ی این سه عنصر و شناخت مثلث نور می توانید از 2 مثال معروف استفاده کنید:

بسیاری از مردم برای فهم و توصیف رابطه ی بین ایزو،دیافراگم و سرعت شاتر از مثال های متفاوتی استفاده می کنند تا به ما کمک کنند بهتر این موضوع را درک کنیم.من در اینجا دو تا از معروف ترین و ساده ترین راه ها برای شناخت و فهم مثلث نور را برای شما توضیح خواهم داد.اما قبل از هرچیز این نکته را یادآور می شوم که این مثال ها،مانند اکثر مثال ها،کامل نیستند و فقط هدف را واضح تر و گویا تر می کنند.

1- پنجره:

پنجره

تصور کنید دوربین شما مانند یک پنجره است که دو بال در جلوی آن قرار دارد که باز و بسته می شود،درست مانند آن چه در عکس می بینید.

در این مثال باز یا بسته بودن دیافراگم همان سایز پنجره است،هرچه بزرگ تر باشید نور بیشتری وارد اتاق می شود و هرچه کوچک تر باشد نور کمتری وارد اتاق خواهد شد.

سرعت شاتر مدت زمانی ست که بال های پنجره باز خواهند بود،هرچه بیشتر باز بماند نور بیشتری وارد اتاق خواهد شد.

حالا تصور کنید شما در داخل این اتاق،رو به پنجره ایستاده اید و یک عینک آفتابی به چشم دارید.چشمان شما نسبت به نوری که از پنجره وارد اتاق می شود تقریبا بی تفاوت هستند.این اتفاق مانند همان ایزوی دوربین شماست.

راه های زیادی برای افزایش نور موجود در اتاق وجود خواهد داشت.شما می توانید مدت زمانی که بال های پنجره باز است را افزایش دهید (یعنی شاتر را مدت زمان بیشتری باز بگذارید)، شما می توانید اندازه ی پنجره را بزرگ تر کنید (یعنی دیافراگم را بازتر کنید)، همچنین شما می توانید عینک آفتابی خود را از چشم هایتان بردارید (یعنی ایزو را افزایش دهید).

به هر حال این مثال کامل نبود اما به شما کمک می کند با استفاده از همین ایده بتوانید راحت تر مثلث نور را بشناسید.

2- آفتاب گرفتن:

آفتاب گرفتن

یکی از مثال هایی که به تازگی توسط یکی از دوستانم با آن آشنا شدم این بود که تصور کنیم سیستم نور دوربین ما،مانند آفتاب گرفتن است!

همه ی ما دوست داریم پس از آفتاب گرفتن رنگ پوستمان زیبا باشد اما در بسیاری از مواقع پوست ما می سوزد،یک نوردهی مناسب باعث گرفتن یک عکس زیبا (رنگ پوست زیبا) می شود و یک نوردهی نا مناسب باعث سوختن و از بین رفتن عکس (سوختن پوست) می شود.

در این مثال پوست ما و حساسیت آن نسبت به نور خورشید شبیه به همان ایزوی دوربین ماست،پوست بعضی از انسان ها نسبت به بقیه حساس تر است.

سرعت شاتر در این مثال تشبیه شده به مدت زمانی که ما زیر آفتاب سپری می کنیم.هرچه بیشتر زیر آفتاب بمانید شانس بیشتری برای رسیدن به یک رنگ پوست زیبا خواهید داشت،البته نباید فراموش کرد زیاده روی در این کار موجب سوختن پوست شما خواهد شد! چیزی شبیه به همان نوردهی زیاد یا Over Exposed در عکاسی!

دیافراگم تشبیه شده به کرم ضد آفتابی که شما استفاده می کنید.کرم ضد آفتاب با توجه به استحکام و توانایی اش میزان مشخصی از نور خورشید را بازتاب می دهد،بکار گرفتن یک کرم ضد آفتاب قوی موجب رسیدن نور کمتری به پوست شما خواهد شد.در نتیجه فردی با پوست حساس نسبت به نور،با استفاده از کرم ضد آفتاب می تواند مدت زمان بیشتری از نور خورشید استفاده کند (یعنی با کوچک کردن روزنه دیافراگم میتوان میزان حساسیت سنسور نسبت به نور – ایزو – را افزایش داد).

همانطور که گفتم؛هیچ مثالی کامل نیست و نمی تواند دقیقا مشبه را توضیح دهد،اما این مثال ها می توانند در امر یادگیری کمک شایانی به شما بکنند.

از هرچه می توانید استفاده کنید!

تسلط کامل به مبحث نوردهی و توانایی گرفتن عکس با نور مناسب نیازمند تمرین و تکرار بسیار خواهد بود.این کار شبیه به یک چشم بندی است و حتی عکاسان با تجربه نیز تنظیمات خود را آزمایش می کنند تا اشتباهی رخ ندهد.به یاد داشته باشید تغییر دادن هر یک از این عناصر فقط در نوردهی عکس شما تاثیر نمی گذارد بلکه هر یک از عناصر می تواند تاثیرات دیگری در عکس داشته باشید (برای مثال همان طور که در مقالات گذشته گفتیم تغییر دیافراگم موجب تغییر عمق میدان، تغییر ایزو موجب تغییر میزان نویز و تغییر سرعت شاتر موجب تغییر سرعت سوژه در عکس خواهد شد).

نکته ی قابل توجه در رابطه با دوربین های دیجیتال این است که آن ها بهترین گزینه برای یادگیری مثلث نور هستند،زیرا در این دوربین ها شما می توانید با کمترین هزینه و انرژی موارد متعددی را امتحان کنید و به نتایج مختلفی دست پیدا کنید.شما می توانید بدون صرف هزینه هر تعداد عکسی که می خواهید بگیرید،همچین می توانید از حالت های اتوماتیک و دستی آن استفاده کنید، معمولا دوربین های دیجیتال حالت های نیمه اتوماتیک نیز دارند مانند حالت تقدم سرعت شاتر و یا تقدم دیافراگم که به شما اجازه می دهند فقط یک یا دو متغیر از مثلث نور را تغییر دهید و بقیه متغیر ها با توجه به یک یا دو متغیری که شما تغییر داده اید به شکل اتوماتیک تغییر می کنند.

منبع: Digital Photography School




برچسب ها: مثلث نور، کافه عکس، نوردهی در عکاسی، دیجیتال،
(تعداد کل صفحات:4)      [ 1 ]   [ 2 ]   [ 3 ]   [ 4 ]  
درباره وبلاگ

Instagram : CafeAx_com
آخرین مطالب
نظر سنجی
دوربین شما کدام است یا طرفدار کدام برند هستید ؟






نویسندگان
آرشیو مطالب
صفحات جانبی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :